Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

weer recht aanrte zetten en beloofden, dat 't met 'n paar weken weer heelemaal goed zou zijn. Maar jawel! De stukken zaten te dicht op elkaar, zoodat, toen de weken om waren, z'n eene been *n eindje-korter was dan 't andere, , ;

Ignatius zei: dat zal me niet gebeuren: m'n leven lang blijven hinken: op, neer, op, neer; en dat bij dén koning, waar zooveel menschen naar mij kijken! Niks d'r van! Hij riep de dokters weer bij elkaar en zei: „Breek m'n been opnieuw en zet 't er zóó aan, dat 't even lang wordt als 't andere".

De dokters keken bedenkelijk: 't zou veel pijn doen en wel heel lang duren voor 't genezen was. Maar Ignatius had 't in z'n hoofd gezet; en wat daar in zat, bleef d'r in. lederen morgen kwamen ze nu trekken en rekken; dat deed pijn. Maar Ignatius vertrok geen spier. Hij wilde 't niet en dan deed-ie 't ook niet. Den verderen dag moest hij maar blijven liggen: stil, met z'n been languit; 'n heele stapel boeken lag naast z'n bed. Die had-ie bijna allemaal uitgelezen op 'n paar na. Dat waren: levens van heiligen en het leven van Jesus. Dat had Ignatius tot 't laatst bewaard. Hij dacht: de saaie boeken maar achteraan. Daar had-ie nou heelemaal geen zin in.

23

Sluiten