Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

76

En hoe werd nu aan al deze verwachtingen voldaan? Luister. Op zekeren avond houdt eene vigilante voor de deur stil en wordt er gebeld. Kees, die, al plaagt hem de nieuwsgierigheid, toch geen stap vlugger doet in de gang, opent de deur en antwoordt met een deftig „Jawel Mijnheer" op de vraag, of hier Mevrouw de weduwe Van der Moolen woont.

De zwaargebaarde Meneer, die deze vraag doet, stapt nu het eerst uit, tilt te gelijk een in doeken en mantels gewikkeld knaapje voorzichtig uit den wagen en treedt er haastig de gang mede in, terwijl hij den koetsier bevel geeft, hem te wachten.

„Wijs mij de kamer van Mevrouw!" laat de Meneer op gebiedenden toon hooren en toen Kees hem voorgaat, volgt hij dien met het ingepakte kind op zijn arm.

De drie dames, die heel kalm en rustig binnen zaten te werken en niets van eene vigilante hadden vernomen, rezen verschrikt op bij 't binnentreden van den vreemdeling. Deze, die eenigszins vermoeid zijn last neerzette maakte een beleefde buiging en zei, zich tot de oudste van het drietal wendende:

„Zeker 't genoegen, Mevrouw Van. der Moolen te zien ? U heeft uit Indie, nietwaar? tijding ontvangen van den Notaris (en hij noemt diens naam) en u zult dus geheel op de hoogte zijn, als ik dezen kleinen gast aan uwe vriendelijke zorgen kom toevertrouwen." Hierop boog hij zich voorover, ontdeed zijn kleinen reisgenoot van al het overtollige en vervolgt .met een sarcatischen lach: „Hier heeft u de kleine erfenis, Mevrouw. Ik hoop, dat u er meer plezier van zult hebben dan wij gedurende de geheele reis hebben gehad. — 't Is een lastpost, zoo'n baasje en mijne vrouw en ik hebben elkaar beloofd, dat, wat we ook deden, we nooit weer dergehjken liefdedienst bewijzen."

„Dag Leo beste jongen!" zeiden Kristien en Agnes

Sluiten