Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

38

stapjes, krek als een duif, en den eersten keer, dat hij een bal wierp, trof hij John Donnel in den nek, en begon toen te schreeuwen; precies als een vrouw, wanneer ze een muis ziet. Maar nu is hij onze man in 't linker veld en houdt alle ballen tegen — en ol je moest hem eens achter een bal zien loopen. En wat het stelen van een doel betreft, als hij kans ziet te „schuiven," dan is hij geweldig en slaat je den schrik om 'thart. Hij kan in een minimum van tijd verder loopen, dan eenige jongen op de speelplaats."

Tom, ik zag zulks duidelijk, werd altoos welsprekend als hij het had over zijn vriend Percy, die bij deze gelegenheid hevig bloosde en overal rondkeek of hij zich niet ergens kon verbergen.

John Donnel, die onder de lofrede van Tom mij scherp had opgenomen, zeide nu:

„Percy, ik ben het volkomen met je eens. Harry is van het echte doelloopershout, of ik zou mg danig moeten vergissen. Hij moet alleen maar wat gevulder worden, en dat zal gauw genoeg gaan. In ieder geval hebben wij voor de Blue Clippers een toewerper van noode. De arm van Harry Quip is op den duur te gevoelig. Tom, je zult er wel aan doen Harry Dee te scholen."

Tom en Percy luisterden met eerbiedig ontzag naar Donnel. En zeker in dit opzicht had hij alleszins recht daarop. Alhoewel nog verkeerend op de kleine speelplaats, werd John beschouwd als de beste speler van de tweede doellooppartij van het college. Tom Playfair volgde in gezag kort op John, zijn geoefendheid en bekwame uitvoering werden zoo hoog gewaardeerd, dat toen hij bij het begin van dit schooljaar onder de Blue Clippers werd opgenomen, men hem, hoofdzakelijk door den invloed van Donnel en Keenan, verkoos tot aanvoerder en leider.

„Wanneer het kan, zullen wij je er lid van maken, Harry," sprak Tom, „en binnen een maand hebben we jou gedresseerd."

Sluiten