Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

290

muur, slechts een paar duimen van het raamgordijn af, en viel in duizend scherven.

Met een luid gesis deed Caggett een uitval om de tafel: haast had ik mij te laat hersteld, want toen ik wegschoot, raakte het lemmet van zijn mes mijn jas. Het werpen van de lamp had mij een nieuw denkbeeld aan de hand gedaan. Het kistje met geld, zwaar van de munten, stond nog op de tafeL Terwijl, ik rondom de tafel liep greep ik dat, besloten een gunstige gelegenheid af te wachten, om het hem naar 't hoofd te gooien. Maar hier beging ik een noodlottigen misgreep. Het kistje was zwaar en onhandzaam. Nu ik het eenmaal vasthad, begreep ik, dat ik er mjj van ontdoen moest, wilde ik niet gegrepen worden. Ik stond te aarzelen of ik het weer op de tafel zou zetten, dan wel het naar Caggett werpen. Die aarzeling duurde wellicht een halve seconde, maar mijn besluit, gelijk het vervolg zal doen zien, was ongelukkig. Ik wierp het Caggett naar 't hoofd. Terstond dook hij onder de tafeL en terwijl de effecten en banknoten door het vertrek fladderden, en het zilver en goud rinkelend op den grond viel, zich op den onbedekten vloer naar alle richtingen verspreidde en zich mengde tusschen de scherven van de lamp, en terwijl ik daar roerloos stond te wachten, totdat Caggetts hoofd weer boven zou komen — voelde ik eensklaps mij bij mijn linker enkel vastgrijpen. Caggett was onder tafel door naar mij toegekropen.

Oogenblikkelijk schreeuwde ik: „Help! help!" en met alle wilskracht sleepte ik mij voort.

He slaagde er in, mij uit zijn greep los te rukken; maar ten koste van welk een prijs. He verloor mijn evenwicht^ viel hals over kop, en hoewel ik weer overeind sprong zonder een seconde te hebben verloren, voelde ik toch een scherpe, stekende pijn in mijn linker been, juist boven den enkel waar Caggetts mes mij geraakt had. Terstond veranderde ik mijn plannen. Vertraging van mijn kant zou nu gevaarlijk zijn, want het bloed

Sluiten