Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

19

heen. „Doet u nu de oogen maar weer open. Nu ?"

„Ja, jongens, dat is niet gemakkelijk. Ik geloof

ik geloof , dat ik hier Hansje Pansje bij 't oor heb,"

lachte mevrouw Van Brakel.

„Geraden."

„Dat Hansje Pansje, Mammi?" kwam Frits met zijn lief stemmetje er tusschen.

„Ja, kleine vent. Hansje Pansje. Nu zullen we maar eerst een boterham gaan eten. Jullie buikjes zijn zeker leeg en hol."

Hans en Bob knikten, dat hunne bolletjes er bijna afrolden en natuurlijk deed Fritsjes bolletje op de maat mee.

„Daar komen vader en oom Karei al aan. Door, zet gauw den grooten stoel met het kussen voor oom klaar."

„Och, kijk eens, Bobbie, wat een aardige poes," riep Hansje. „Effentjes haar een kusje geven, tante?"

„Zeker, geef jij Julia maar een kusje."

Maar Julia had op dat oogenblik in 't geheel geen lust in een kusje en stapte deftig den tuin in, zonder ook maar naar de jongens om te zien. 't Was duidelijk, dat zij zich eerst wat wilde opknappen, voor ze aan Hans en Bob zou worden voorgesteld. Met één sprong zat ze op de schutting en ging toen kalm haar haartjes glad strijken.

Ja, Julia was een ijdel poesje.

„Is ze bang, dat wij haar in den staart willen knijpen, of bij een achterpoot in de hoogte tillen, zooals Jaap altijd doet, tante?"

Sluiten