Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

79

Hans geheel hadden vergeten, tot op eens Toetie met haar kleine kraaloogjes om 't hoekje kwam kijken en de haan zijn blijdschap over de heerlijke vrijheid niet beter wist uit te drukken, dan door een krachtig kukeleku vlak bij Leni's oor te laten hooren.

„De haan! de kippen! de kuikens!" klonk het van alle kanten. „Wie is bij 't kippenhok geweest?"

Leni sprong op en Nel zat als versteend.

Fox, die rustig had liggen slapen, was op eens klaar wakker en pas zag hij de niets vermoedende kuikentjes, of hij wilde er op af, als Dolf hem niet met geweld bij den halsband vastgehouden en in huis gezet had. Nu werd het een jagen van alle kanten. Tot driemaal toe vloog Asschepoes angstig kakelend over het bed met viooltjes en de kleine kuikentjes trippelden nü voor, dan achteruit, in 't geheel niet begrijpend, wat er van hen verlangd werd.

„Niet zoo wild, niet zoo wild," riep Door, „dan kunnen we ze onmogelijk krijgen. O wee, daar heb je Julia. Nel, jaag haar weg." Julia was blijkbaar over deze daad van Nel zóó diep beleedigd, dat ze, zonder Nel ook maar met één blik te verwaardigen, rechtsomkeert maakte om boven op de schutting haar toilet, waarmee zé te voren zoo ernstig bezig was geweest, te voltooien.

„Ssst, voorzichtig, daar zit een krielkipje onder die struik. Dolf, ga jij hier staan, dan jagen we het er voorzichtig onder uit."

„Och, kijk toch die kuikentjes, ze vallen bijna over hun eigen pootjes," zei Leni.

Sluiten