Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ans had even moeite niet te lachen; ze begreep niet, hoe Lon durfde en de juffrouw keek verbaasd.

„Wat zegt u ?" vroeg ze eindelijk.

Lon herhaalde geduldig haar boodschap.

„Een roomtaartje, waar voor drie cent minder room op zit," riep de juffrouw eindelijk uit en als de kinderen niet zoo volmaakt ernstig gekeken hadden, zou ze gedacht hebben dat ze haar voor den gek wilden houden.

„Ja," knikte Lon zeer tevreden, omdat de juffrouw haar eindelijk begreep.

„Ik begrijp niet goed," zei deze dame echter.

„Och," met 'n ongelukkig gezicht gooide Lon de zeventien centen op de toonbank, „ik kom immers drie cent te kort."

„O," de juffrouw schaterde opeens, iets wat Lon heelemaal niet aardig vond.

„O ja, nou begrijp ik 't beter," riep ze uit.

„Mag ik 't astubheft van u hebben," verzocht Lon ernstig.

„Zeker jongedame, wacht u maar even."

De juffrouw wipte de winkel uit.

„Zei ik 't zoo gek ?" vroeg Lon aan Ans.

„Nou," zei deze niet zeer troostvol.

Maar juist kwam de juffrouw terug, in haar eene hand 'n taartje met confituren, in de andere een met room.

„Die met confituren is voor hdar," commandeerde Lon, „zij heeft 't hardst gehuild." Het kind greep al met bei haar handjes.

„Room is niet duur," zei Lon even later tevreden, „kijk 'ns Ans, hoe weinig je voor drie cent minder krijgt. Als ie het niet beter wrêt rmi ie *»r niof mmr i,a v !

28

Sluiten