Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Wel zeker, toegeven," had Riet gezegd, „dan speelt ze ons heelemaal den baas," en ze ging kalm door met Lena in stilte zooveel mogelijk te prikkelen. De andere meisjes, ofschoon ze Lena niet met opzet wat in den weg legden, genoten bij iedere nieuwe uitbarsting en vonden Lena 'n echt „vermaak." Ze zouden haar daarom niet op school willen missen; ze vonden haar 'n leuk verzetje, maar iets vriendelijks tegen haar zeggen, daar dachten ze niet over.

Lon kon er thuis niet over zwijgen. „Moeder," zei ze op 'n keer, „ik bid nou iederen ^avond om 'n zusje."

„Dat is goed, lieverd "

„Maar dan vraag ik meteen of 't asjeblieft niet zoo worden zal als Lena Grootemans." Moeder lachte even.

„Is Lena geen aardig meisje ?" vroeg ze. „Bah," Lon stak er haar tong van uit. „Ze is 'n echte aanstelster."

„Wie zegt dat ?"

„Wel.... iedereen, moeder."

Mevrouw van Lare keek even zwijgend naar haar meisje.

„Lon, ik hoop toch dat je haar nooit plaagt," zei ze toen op 'n ernstigen toon. „Ik, wel neen moeder."

Lon zag verbaasd haar moeder aan, maar deze trok het meisje naar zich toe.

„Lon," zei ze, „ik vind het zoo naar voor die arme mevrouw Grootemans."

Lon keek nog meer verwonderd.

„Waarom, moeder ?" vroeg ze.

52

Sluiten