Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dood, ziet u. Ze was al heel oud, bijna tachtig jaar. Ze was erg lief, bent u ook grootmoeder ?"

De oude vrouw nam, terwijl ze met behulp van Lon op de bank ging zitten, de hand van het kleine meisje: „Ik dank je wel," zei ze, „hoe heet je ?" „Lon, mevrouw, Lon van Lare." „Of ik ook grootmoeder ben, Lon ? Ja, van juist zoo'n klein meisje als jij bent."

„Och, waarom laat ze u alleen uit gaan," riep Lon haast verontwaardigd uit. „Als die boom er niet gestaan had, was u gevallen."

„Maar kindje, dat meisje was naar school. Jij bent toch zeker óók op school ?"

„O ja, dat is waar, daar dacht ik zoo gauw niet aan," zei Lon. „Hoe is het nu met u, bent u al wat beter?"

De oude dame knikte geruststellend : „Ja heelemaal," zei ze lachend. „Ik kan nu wel weer verder gaan." „Maar ik zal u thuis brengen, mag ik ?" „Ja zeker mag je, ik vind 't zelfs heerlijk, maar heb je wel tijd ?"

Lon knikte met groote overtuiging. „O ja en als ik 't straks aan moeder vertel, vindt ze het zeker goed, dat ik met u mee ben gegaan. Geeft u maar 'n arm en steunt u maar gerust. Ik ben erg sterk, zal ik uw taschje dragen ?"

De oude vrouw schoten de tranen in de oogen en haast met afgunst dacht ze : „Waarom heeft toch mijn Lenie niet zulk 'n natuur als dit meisje ! Hoeveel makkelijker en aangenamer zou het voor haarzelf en haar omgeving zijn." Toen trachtte ze weer met belangstelling naar de verhalen van Lon te luisteren. Lon, die 'n gevoel had of ze de oude dame al reeds haar leven lang gekend had,

02

Sluiten