Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De oppervlakte van de zee werd hoe langer hoe woeliger, en Kreeftenpootje amuseerde zich kostelijk. Zoo hoog gingen de baren, en met zooveel kracht, dat hij niet tegen dien golfslag in kon zwemmen, maar mee werd opgenomen en naar omlaag getrokken. Soms zelfs, als een golf oversloeg, werd hij zoo een paar meter naar beneden gegooid in het schuimende, borrelende zeewater.

Voor Kreeftenpootje was dat een'plezier, als hij maar zelden had gehad, nog prettiger als voor een kind een wip en een schommel, of een tobogan op de kermis. Hij had zoo'n plezier, dat hij hardop schaterde, maar de wind en het water maakten zoo'n kabaal, dat niemand er iets van hoorde.

De dolfijnen waren nu ook maar liever een beetje uit de buurt van het schip gegaan en vonden het prettiger in het diepere water, waar het wat rustiger was. Ze waarschuwden Kreeftenpootje nog en raadden

Sluiten