Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

82

Maar 't weer wou niet meewerken. Dagwin dag-uit was 't een strakke blauwe lucht, zonder een enkel wolkje. Eindelijk na een dag of veertien was het druilerig weer. 't Regende nog niet, maar 't kon ieder oogenblik beginnen.

„Mag ik ze nu meenemen moe?" vroeg 'tmeisje.

„Natuurlijk," zei moe, „en zorg maar dat je niet nat wordt."

„Wat stapte ze fier de deur uit met haar klein parapluutje. Lachend keek ze naar boven, naar de vuilgrijze lucht, en in haar hartje dankte ze den Lieven Heer, omdat het zoo'n triestig weer was.

Wat er verder gebeurde en hoe ze bij de andere meisjes met haar schat gepronkt heeft, weet ik niet, maar wat er na de school gebeurde, dat weet ik zooveel te beter.

't Regende voor geweld en de meeste meisjes holden naar huis door den regen. Anderen werden afgehaald door hun moeder, en ten laatste was alles opgeruimd. Alleen één meisje stond onder de loods angstig te kijken naar de dikke droppels.

't Regende dat het goot en 't bleef maar aan 't gieten, en de kleine werd ieder oogenblik onrustiger. Wat zou moe wel zeggen, als ze niet op tijd thuis was? Nu eens keek ze naar den neerplassenden regen, dan weer naar haar lief parapluutje, dat ze met haar japon bedekt hield.

Eindelijk kon ze 't niet meer uithouden. Heel zorgvuldig borg ze 't parapluutje weg in haar japon

Sluiten