Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

106

maar moest uit alle macht trommelen. Hij ging aan den eenen kant staan, en het roode kruis aan den anderen.

Nu ging 't gevecht beginnen. Met kleine kluitjes zand mochten ze op elkaar gooien. Die aan 't hoofd geraakt werd, was dood; maar als ze hem ergens anders raakten, was hij gewond. Die dood waren, bleven dood; maar de gewonden moesten even naar het roode kruis, en als Truus zei, dat ze klaar waren, mochten ze weer in de loopgraven kruipen.

Daar begon het lieve leventje. Bart ranselde uit alle macht op de trom, en de zandkluitj es vlogen over en weer.

„Dood!" riep Truus. Ja, Frans Hunnink had z'n hoofd even boven de loopgraaf uitgestoken en een bom tegen z'n kaken gekregen.

Nu begon 't eerst voorgoed. Vlak achtereen kregen ze aan iederen kant een gewonde. Truus gaf ze elk een paar klapjes op den rug en 't waren weer gezonde soldaatjes.

Pietje kreeg een kluitje tegen z'n oor.

„Dood!" riep Truus.

„Da's nie!" meende Pietje. Ik ben maar een oor kwijt; das maar gewond."

„Niet waar," zei Truus, „ik laat je dood bloeden."

Truus hield voet bij stuk, en de jongens gaven haar groot gelijk. Dus Pietje moest dood zijn, of ie wou of niet.

Sluiten