Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

33

waarvan Frans gesproken had, en laatstgenoemde kon ternauwernood blijven staan van het lachen. Slechts een paar hadden den moed, naar de deur te gaan, en er uit alle macht tegen te duwen, zoodat deze eindelijk moest wijken voor de vereende krachten, en met een harden bons uit haar hengsels vloog.

Meteen dat de deur naar den binnenkant opensloeg, sprong Mr. Grevel door de aldus ontstane opening naar buiten, snelde om het huis heen, den tuin door en de achterdeur van zijn woning binnen, om er dienzelfden dag niet weer uit te voorschijn te komen.

Verbaasd stonden alle jongens te kijken over het zoo wonderlijke tooneel, dat binnen een halve minuut afgespeeld was. Eerst dat verschrikkelijk rumoer aan de schooldeur, vergezeld door een onafgebroken hart- en zieldoordringend geroep van: „Hulp! hulp!! hulp!!!" en toen de deur eindelijk open was, hun onderwijzer, die met een vervaarlijken sprong zich een weg baande over de naar binnen geslagen deur, en met een uitdrukking van wanhoop op zijn gelaat, als een bezetene de speelplaats overrende naar den tuin, om zoo de achterdeur van zijn woning te bereiken; het was om bang van te worden.

Doch wie er ook bang van werd, Frans Borren niet. Hij had alles, leunende tegen den zijkant van het huis, af staan kijken, en had, om zijn lachlust te bedwingen zijn zakdoek in zijn geheel in z'n mond gestoken, daar hij dreigde te stikken van het lachen. Maar toen hij daar opeens de deur open zag springen, en de meester als een waanzinnige over de speelplaats zag rennen, kon hij zich niet langer bedwingen, en, terwijl hij zijn zakdoek uit zijn mond trok — daar nu de kans om te stikken nog veel grooter werd — rolde hij, steeds lachende, lang uit over den grond.

Echte Jongens. 2e dr. 3

Sluiten