Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

39

hebben, en aan de zee, heerlijk 's Woensdagsmiddags en vooral Zaterdags, te spelen; nu, dat had hij vroeger nooit kunnen denken, dat het daar zoo plezierig zou zijn.

Juffrouw Landheer gaf Willem de zoo gewenschte toestemming, en met z'n drieën gingen ze op weg, terwijl de broodtrommeltjes meegenomen werden, die anders op school dienst hadden moeten doen.

Pas waren ze bij Willems huis vandaan, of Frans werd dringend uitgenoodigd — x>p jongensmanier natuurlijk — te vertellen, wat hij toch eigenlijk in school had uitgevoerd. Het gebeurde, en uitvoerig verhaalde hij alles, zonder het evenwel in 't minst ook maar op te smukken, daar het avontuurtje van zichzelf reeds Zooveel vermakelijks had. Uit eigen beweging maakte hij er de opmerking bij, dat dit voorval misschien niet Zonder straf voor de jongens zou afloopen; maar ook daarvoor had hij reeds iets verzonnen, beweerde hij, waarin hij evengoed hoopte te zullen slagen als in het eerste.

„Het is veel moeilijker en veel gevaarvoller dan dat andere van daarstraks, maar ik geloof dat ik het toch maar zal probeeren"; en hij ging aan het vertellen van hetgeen hij wilde doen, om te maken, dat de jongens niet gestraft zouden worden.

Deze aardigheid is het, die ik mijn lezers in dit hoofdstuk wilde mededeelen, en daarom zullen we geen beschrijving geven van het tochtje, dat zonder groote ongelukken afliep, maar alleen dit zeggen, dat Willem tegen den avond, geheel voldaan, terugkeerde, en aan zijn moeder een vrij wat vollediger verslag gaf dan den vorigen dag.

Sluiten