Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

49

de werking van hunne zoozeer geprikkelde lachzenuwen toe te geven.

Eindelijk konden ze nu eens vrij uitlachen, en met de meeste toewijding deden ze dat dan ook. Ze konden niet blijven staan maar rolden, in één woord, over den grond van het lachen.

Vijf minuten later bevonden ze zich echter allen weer op weg om naar huis terug te gaan, en den nacht verder slapende door te brengen. Er werd haast niet gesproken, alleen herhaalde zoo nu en dan de een of ander eens een woord of uitdrukking van hun onderwijzer, die beslist in de meening verkeerde, dat hij een bezoek van den duivel had gehad, en telkens weer opnieuw werd er smakelijk om gelachen.

Eén ding werd nog afgesproken, voordat het vroolijk drietal scheidde, namelijk, dat men niemand van de jongens de ware toedracht der zaak zou verhalen, daar ze allemaal voorzeker gek zouden staan te kijken, wanneer ze den volgenden dag zagen, dat een hunner medeleerlingen den Meester een afstraffing toediende.

Met een opgeruimd: „Goeden nacht verder!" gingen ze van elkaar en bereikten zonder uitzondering allen ongestoord hun bed; maar bij geen van drieën wilde de slaap spoedig komen; te zeer waren ze vervuld van hetgeen ze tot stand hadden weten te brengen, en niet het minst van hetgeen er den volgenden dag op school zou voorvallen.

Laten* we den nacht verder stil voorbij gaan en den lezer liever opeens brengen uit de stille slaapkamers in het zoo rumoerige schoolvertrek, of, juister gezegd, eerst voor het poortje van de speelplaats.

Om half negen ongeveer zien we reeds zoo goed als

Echte Jongens. 2e dr. 4

Sluiten