Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

135

nu, nu was het Willems wensch, samen nog eens voor dien tijd naar Holland te gaan. Allen was dit voorstel even aangenaam. Het was een schoone gelegenheid, om wat nauwer met elkander verbonden te zijn, alvorens voor zoo langen tijd te scheiden.

Eenmaal waren ze er reeds geweest na 't huwelijk, maar hoewel 't nu winter was, besloot men toch maar te gaan, niet zoozeer om van Holland, maar om in Holland van elkander te genieten.

De eerstvolgende Maandag was bestemd voor de reis, allen waren in de beste stemming. De gedachte aan de toekomst was op zijde gezet, en men genoot thans in 't heden.

Al te spoedig verstreek de tijd in het geliefde vaderland, en weer heel gauw werden ze naar Highfield teruggeroepen; want veel moest er nog in gereedheid worden gebracht voor 't vertrek van beiden.

Twee dagen, voordat hij zelf moest vertrekken, bracht Sir Fancy hem weg. Ook nu weer een bewijs van beider voorliefde voor sport: den afstand, waarvoor de trein niet minder dan twee uur noodig had, zouden zij afleggen te paard, terwijl met den trein Willems bagage naar Crowbury zou gevoerd worden.

Vroeg in den namiddag kwamen ze daar aan. Tal van rijtuigen, bepakt en beladen met bagage reden er heen, en anderen vertrokken na zich van hun inhoud ontdaan te hebben. En tusschen al die drukte door, reden de twee ruiters, thans stapvoets, de groote laan in, die naar de voordeur voerde van het, uit rood hardsteen opgetrokken gebouw.

Ze stapten af en daar ze op het oogenblik niemand zagen, bleef Willem bij de paarden en de Graaf stapte,

Sluiten