is toegevoegd aan je favorieten.

Beknopte handleiding der psychical research

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HOOFDSTUK I.

De Suggestibiliteit.

Onder suggestibiliteit hebben wij te verstaan: vatbaarheid voor suggesties, vatbaarheid voor ingevingen.

Het woord suggestibiliteit is afgeleid van het Latijnsche werkwoord suggerere, dat aanraden beteekent.

Om een suggestie te doen aannemen zijn twee dingen noodig, t.w.:

a. een persoon of voorwerp waarvan een suggestie uitgaat;*)

b. een persoon door wie(n) de suggestie wordt aangenomen; een actief en een passief element dus.

Activiteit en passiviteit staan bier nu in omgekeerde verhouding tot elkaar, d.w.z. dat bij groote passiviteit doorgaans slechts geringe activiteit noodig is, bij geringe passiviteit daarentegen als regel groote activiteit.

Men noemt een suggestie sterk wanneer zij iets doet aannemen buiten of zelfs tegen het gezonde verstand om of in, terwijl men van een zwakke suggestie spreekt wanneer er bij den gesuggereerde een onzekerheid bestaat met betrekking tot de suggestie.

Hoe grooter die onzekerheid is, des te gemakkelijker valt het iemand dë een of andere voorstelling te doen aannemen.

Wanneer men b.v. een kind, dat de kleuren wel kent, enkele kleuren achter elkaar toont en het telkens de getoonde kleur doet noemen en daarna opschrijven, en men tracht nu door suggestie (door het noemen van een andere dan de getoonde kleur) het kind van inzicht te doen veranderen, dan zal blijken dat het veel moeilijker is om het kind rood voor blauw dan groen voor blauw te doen aanzien.

Nog gemakkelijker zal het zijn een blauw-groene kleur blauw te doen noemen.

Bij deze en soortgelijke proeven speelt de grammaticale vorm van de suggestie ook een groote rol, zooals uit de navolgende proeven moge bhjken.

Stel dat wij gedurende korten tijd een plaatje van een man zonder hoed vertoonen en nu vragen of de man van dat plaatje een hoed

1) Zoo'n persoon of voorwerp noemen wij „suggestief".

7