is toegevoegd aan uw favorieten.

Dorpsvrouwtjes

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zoo erg, want tante was tachtig jaar geworden en had nooit iets beleefd. Ge* trouwd was ze niet geweest, en nabe* staanden had ze ook niet. 't Was een gemakkelijk geval.

Bij het woord „begrafenis" was 't candidaatje verbleekt, maar onder de geruststellende woorden zijner moeder* lijke vriendin herwon hij zijn dapperheid. Hij zou komen, natuurlijk, graag zou hij komen. Als ze hem eerst even op de hoogte hielpen, hoe dat zoo wat toeging, want hij had nog nooit een begrafenis meegemaakt.

,,'t Is toch maar goed, dat we 't zoo hebben bedisseld," glimlachte Sjoukje tevreden tot Jakob, op den morgen van den gewichtigen dag. „Hij zal er toch al genoeg mee te stellen hebben."

Want de meid van de pastorie had haar al verteld, dat dominee er zoo erg tegen op zag; hij had de laatste dagen haast niet kunnen eten, en vannacht had hij zoo geschreeuwd in zijn slaap.

„De stumperd", had Sjoukje hem beklaagd, ,,'t Is ook wat, als ie zóó als een moeders popje behandeld bent, en niets anders van de wereld gezien hebt

90