is toegevoegd aan uw favorieten.

Nederlandsche sagen en legenden

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

WESTERSCHOUWEN, WESTERSCHOUWEN HET ZAL U BEROUWEN.

IANG geleden was Westerschouwen op Walcheren een groote visschershaven, welks schepen trotsch de Noordzee bevoeren; zij brachten rijke lading mede, lederen keer, dat ze de haven hadden verlaten, en de visschers werden overmoedig door hun welvaart, wreed en spotziek van nature. Zij meenden, dat geen haven aan de hunne gelijk was, en ze gevoelden zich als trotsche heersers • die met harde voetstappen over de aarde schrijden.

„Wie is er gelijk aan de visschers van Westerschouwen?'' dachten ze.

Eens waren ze er weder uitgegaan, en hun netten deden zy m zee zinken. Het duurde niet lang, of men haalde een der netten op, en men vond een mooie zeemeermin, die smeekte, dat men haar weer zou loslaten. Doch de hoogmoedige schippers lachten slechts en ze togen naar Westerschouwen terug, om hun vangst te toonen. Nimmer naar hun heugenis, hadden visschers zulk een wonderlijke buit medegevoerd, en hun dronken hoogmoed deed hen lachen om de smart der blanke vrouw.

„Laat me gaan", zoo riep zij in vertwijfeling, „visschers van Westerschouwen, en ge zult gezegend zijn."

Een andere stem kwam uit de zee, en hoewél ze zwaarder was van toon, klonk ze als de echo van haar schaamte en haar leed. Men zag buiten boord, en weder lachte men, gelijk sterke mannen kunnen lachen, die zwakken mishandelen.

„Het is dezeemeerman", riep men elkaar van de schepen toe, „hij zwemt met zijn kind in de armen."

Groen zijn de haren van de zeemeerman, en gelijk golven, opgeslagen door den Westwind (als er geen zonlicht is over de zee), vloeien ze groen over zijn schuimwitten rug. Het gelaat is bruin van kleur, als een stuk hout, dat veel dagen in zee heeft gedreven, en de baard warrelt er m groene striemen omheen en over.

5*