is toegevoegd aan uw favorieten.

Wat komen zal

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dat hij niet wilde. En terwijl hij haar zat te bepraten, bepraatte hij feitelijk zichzelf. „Juist om 't kind I" viel ze uit.

„Juist daarom. Wat denkt u, dat ik daar niet aan denk? Hier." — ze sprong op, trok driftig de la van haar kast open, — „hier, leest u dan dien brief eens. Staat er één woord, één hef woord voor 't kind in? Dat ze 't verlangt te zien i~ dat ze begrijpt wat ik heb uitgestaan ? Ze wil 't niet eens zien. Kan 't kind 't helpen? Daar in huis zou 't kind hetzelfde treurige leven hebben als ik gehad heb. Ze zou er uit loopen net als ik gedaan heb

Bolke las den brief, en in dien tijd het hij haar uitrazen, voelend, dat 't haar goed zou doen, al haar grieven en leed van jaren voor een mensch uit te storten.

Ze zat met haar handen gewrongen in elkaar, een hartstochtelijke aanklacht in haar nerveus. gezicht.

„Ik mocht niets. Ik wou leeren, ik wou voor me zelf zorgen — 't mocht niet, 't was onzin, 't was zonde zooveel geld uit te geven voor een meisje. Ik wou graag uit als meisje, ik snakte ernaar andere menschen te zien, andere menschen te leeren kennen, — 't mocht niet, ~ ze mochten niet bij ons aan huis komen, dan maakten ze den boel vuil, die akelige glimmende nette afschuwelijke meubels, dan sleet de looper — en toen werd ik ook niet meer gevraagd. Ik zag nooit iemand dan de familie van moeder, daar ik een hekel aan heb. Toen later wou ik leeren voor onderwijzeres, mócht niet. Ze lachten me uit, vonden me gek, ze begrepen niet, hoe ik snakte naar wat anders, om er uit te komen.

„Ik kreeg een gevoel in mijn hoofd of ik gék werd, als ik eraan dacht, daar altijd in dat donkere, saaie, kleine huis te moeten bhjven — wasch doen, meubels Wrijven — en later huishoudster bij een of andere oom. Ik wou 't niet; als ik 's avonds in bed lag, en dat voor

111