is toegevoegd aan uw favorieten.

Hoe Isaac Seehuusen Jacobijn werd

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

81

om den hals en smeekte hem om vergeving voor al het onrecht dat hij hem had aangedaan. Na deze ontboezeming werd de magister doodstil; bleek en zwijgend zat hij nu op zijn bord te staren. Op datzelfde oogenblik kwam een groote hommel brommend over de tafel vliegen en zette zich neer juist op het bord van den magister. Isaac schaterde het uit, wat echter door de luidruchtigheid die er heerschte niet werd opgemerkt, niemand hoorde iets anders dan zijn eigen stem. De hommel maakte geen aanstalten om weg te vliegen; hij had namelijk op het bord iets zoets gevonden, dat hij op zijn gemak ging opzuigen. Met een barsche uitdrukking op het gelaat stond de magister van zijn stoel op en sloeg met zijn servet naar den hommel. Deze vloog eenige malen om het bord heen en vluchtte onder een nijdig gebrom het dichtstbijzijnde venster uit. Triomfantelijk wilde mijnheer Sild weer gaan zitten, doch intusschen had de'slimme Isaac met zijn voet den stoel achteruit geschopt — een donderende slag en de magister verdween onder de tafel, waarbij het ergste was, dat hij zich in zijn val aan het tafellaken had vastgegrepen, waardoor de zich daarop bevindende borden, glazen en flesschen onder luid gekletter over den armen drommel heen vielen.

Het gansche gezelschap riep hoera! De eerste man onder de tafel! Hoera! Zelfs de bisschop werd in zijn verhandeling gestoord, terwijl de rector zich op zijn stoel omdraaiende, juist voor de vijftiende maal met zijn piepstem herhaalde:

6