is toegevoegd aan uw favorieten.

Rood haar : de geschiedenis van een geslacht in de wildernis

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

84

jaren! Zoodoende werd de lynx een incarnatie van het verdriet en van de vijandschap die hij in de gronden zag door de stad verwoest, evenals zijn liefde verwoest zou worden, omdat de maatschappij niet weten wilde van een gelijkmaking van armoede en overvloed.

Hij moest zichzelf bekennen, -dat zijn liefdesgeluk eigenlijk een geldkwestie was. En geld en zijn vaders toestemming waren éen, die twee. De stad had haar ondoordringbaar goudnet om hen heen gespannen, en de rijke Hansen zwaaiden den scepter in de stad.

Wolf, de grondeigenaar, zat over eenige protocollen van de stedelijke gemeente-kas gebogen, toen Immanuël de studeerkamer in kwam. Hij boog op zijn stoel achterover en bood Immanuël een cigaret uit zijn koker aan.

„Het is toch nog te vroeg om te gaan, jongen?"

„Ik ga niet mee," antwoordde Immanuël, die bij de schrijftafel staan bleef zonder de cigaret aan te nemen.

„Niet? Wat is dat nou? Jij, die zooveel met het volk op hebt zou nu niet mee naar een weldadigheidsfeest gaan ten voordeele van den woningnood ? Na afloop geeft Löv een feestje in den foyer."

„Tegen den woningnood!" herhaalde Immanuël, en zijn geest tot oppositie dwong hem bijna tegen zijn wil op wegen die hij vermijden wilde.

„Heel de zuivere winst," voegde hij er eenigszins sarcastisch bij.

„Nou jou, kruimeltjes zijn ook brood," antwoordde de grondbezitter.

„Utile dulci moeten we bedenken, Immanuël."

„Kom, vader, laat ons maar bekennen dat een dergelijke weldadigheid feitelijk niets anders is dan de bitterste ironie, zij, die de schuld zijn van dien woning-