Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

4

BIBLIOTHEEK VAN „ÜË PRÏNS;i.

Hij kon zich haar gevoelens des te meer indenken, omdat hij haar hartstochtelijk liefhad.

Er lag een teedere uitdrukking in zijn blauwe oogen, toen deze op haar gezichtje rustten.

„Mona, ik wil alles voor je doen," zeide hij fluisterend.

„Dat weet ik, maar verwacht vanavond alsjeblieft niet te veel van mij." Ze glimlachte zwakjes — een lach, die een sterk contrast vormde met haar eenigszins bizar uiterlijk.

Eenige oogenblikken heerschte er stilte. Mona wist, hoeveel Drew van haar hield en zij beantwoordde zijn liefde ook. Door haar aantrekkelijk voorkomen was het niet meer dan natuurlijk, dat heel veel mannen werk van haar hadden gemaakt. Tweemaal werd zij ten huwelijk gevraagd. Een van de twee aanbidders zou zelfs voor een meisje van haar stand een heel goede partij geweest zijn. Ze had zich echter tot geen van tweeën aangetrokken gevoeld. Loyal Drew was de eenige man, met wien ze wilde trouwen. Ze hield werkelijk van hem, al was dit dan ook op een kalme, rustige manier. Niettegenstaande ze vanaf haar zeventiende jaar alleen op de wereld had gestaan, had ze toch tot op zekere hoogte behoefte aan steun en" bescherming, hetgeen ze maar al te zeer bij Loyal vond.

Zooals dit met de meeste vrouwen het geval is, bewonderde zij kracht. En in de moeilijke dagen, die achter haar lagen, had Drew hiervan overtuigende bewijzen gegeven. Niettemin bestond er nog geen definitieve afspraak tusschen hen om met elkaar te trouwen. Hij was arm en zijn groote liefde voor haar weerhield hem op een spoedig huwelijk aan te dringen. Hij kon haar slechts een heel eenvoudig bestaan aanbieden, en zij verdiende zelf vijf pond in de week. Hij wilde niet dat zij, wanneer ze eenmaal zijn vrouw geworden was, nog langer zou werken. In den laatsten tijd werden zijn omstandigheden evenwel veel gunstiger, zoodat ze waarschijnlijk niet meer lang behoefden te wachten.

Hij was volkomen zeker van Mona, en wist dat hij zich als haar aanstaande echtgenoot kon beschouwen.

Het was heèl rustig in de hal en Mona vond Drew's aanwezigheid zeer prettig, doch er kon toch geen vredig gevoel over het jonge meisje komen.

„Loyal," zei ze plotseling, terwijl er een pijnlijke uitdrukking in haar oogen kwam, „veronderstel eens, dat hij onschuldig is?"

„Mijn beste kind," antwoordde de jonge advocaat, „dat is natuurlijk uitgesloten. Uit alles blijkt zijn schuld maar al te duidelijk."

„Maar tot het laatst toe bleef hij ontkennen," zei ze.

„Doch hij kon in niets zijn onschuld bewijzen, noch een alibi

Sluiten