is toegevoegd aan uw favorieten.

Het astraal gebied

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vaste afschaduwingen van het materieele, waren stijf en droevig regelmatig opgebouwd.

Alles was zoo gelijkmatig, dat het pijnlijk was om aan te zien, het bedroefde ons.

Zelfs de kleuren der huizen waren gelijk. Alles was zeer ordelijk, maar treurig koud, o zoo koud!

En de bewoners? Ook zij waren vreemd en zonderling om te aanschouwen, zij pasten niet in de sferen, waren als onrijp fruit, moesten nog veel leeren.

De klokken in de eeuwigheid luiden echter voor elk schepsel, en op de wijzerplaat wordt aangewezen — geduld! uw tijd zal komen!"

Inessa gaf een hunner, ouderwets en stijf in kleeding, met een driepuntig hoofddeksel op, een tuiltje van hare schoone bloemen.

Hij nam het aan, stond stil, en beschouwde het geschenk met groote verwondering, daarna stond op zijn gelaat eene wonderlijke mengeling van blijdschap en verbazing te lezen. Het was of de bloemen van Inessa iets waren, dat uit een schoone, lang vergeten wereld, weder tot hem was gekomen.

En steeds verder volgden wij de lange, rechtlijnige straten, daarna vroegen wij of het geoorloofd was hunne woningen binnen te treden, wat zij ons toestonden. Hier vonden wij velen in sombere eenzaamheid.

Wij kwamen en gingen heden door het leven der afgescheidenen, als boden van onzen Meester.

Onze hooge, edele beschermers trokken zeer de aandacht, en velen begonnen ons te volgen en zich om ons heen te verzamelen.

81

6