is toegevoegd aan uw favorieten.

Italië van Dante tot Tasso (1300-1600)

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

NAPELS (1300—1400)

maar ook dat Petrarca zelf Koning Robert beschouwde als een „koning van philosophen en poëten" en dat hij zonder twijfel een groot minnaar en beschermheer van kunst en wetenschap was, terwijl Alfonso I, zooals wij later zullen zien, een van de meest enthusiaste Renaissance-verzamelaars van Grieksche handschriften was en een groot aantal geleerden en schrijvers aan zijn hof gehad.

Laten wij nu de regeeringen van Robert en Johanna een weinig nader beschouwen. De lezers van Italië in de Middeleeuwen zullen zich misschien herinneren, dat Robert van Napels, die als jong man (1297) Violante, de kleindochter van Manfred, gehuwd had en aldus de geslachten van Anjou en Hohenstaufen met elkaar verbonden had, een groote tegenstander was van Keizer Hendrik VII (van Luxemburg) en plechtig door dezen ,.rex pacificus" was afgezet en ter dood veroordeeld in contumacia. Na den dood van Hendrik kregen de Welfen natuurlijk de overhand en Koning Robert werd als hun leider beschouwd. Hij werd met dankbaarheid overstelpt door de Pausen te Avignon, die hem (zooals wij in het vorige hoofdstuk hebben gezien) als souvereinen van het keizerrijk tot hun keizerlijk Vicarius over Italië maakten en tot Senator van Rome; en Florence stelde zich onder zijn bescherming en aanvaardde zijn zoon als Signore. Maar bij de komst van Lodewijk van Beieren, die door de Romeinsche Republikeinen was uitgenoodigd, vluchtten de Senatoriale Vicegerenten van den Napelschen koning te zamen met de Colonna en andere edelen uit Rome weg % Daarna, zoodra de weegschaal overslaat, vinden wij de vertegenwoordigers van Robert weder te Rome en toen Petrarca, na zijn tamelijk melodramatisch „examen" voor den koning aan het Napelsche hof, naar Rome vertrok om de lauwerkroon te ontvangen werd hij door koninklijke gezanten vergezeld en had hij bij zich' een diploma, dat door den koning geteekend was; bovendien had hij den mantel van den koning meegekregen die hij mocht dragen bij de plechtigheid van de kroning. Niet lang daarna, in 1343, stierf Koning Robert.

K.1LWe'fen r Gnibel,<K* di""™ oorspronkelijk de partijen van den Paus en van den «sToeweï inaschiin alTeS'-i ^ ^ ^J?? *° PaUS daarentegen stond

de pfitrUir^ï door^nTont^ntroöndt rnefden ^Z^V? S e^ deTalTen hettif ^'"'^ É ™ " ^nÏZs^U

pSschf "rM^ufk^^t^ «n Dl"lsch —«* D«e ca.eidosco-

71