is toegevoegd aan je favorieten.

Italië van Dante tot Tasso (1300-1600)

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ITALIË VAN DANTE TOT TASSO

otheek van vele kostbare manuscripten en prachtige banden beroofd. Hij toonde openlijk zijn minachting voor de neigingen van Nicolaas V op letterkundig en bouwkundig gebied; de rijkdommen van de Pausen moesten niet voor dergelijke dwaasheden verkwist worden. De groote gebouwen die door Nicolaas begonnen waren, werden dus afgebroken of bleven onvoltooid; de talrijke klerken, beambten en geleerden van het Vaticaan werden ontslagen en in het paleis verdrongen zich de „neven" en hun gevolgen, wier enorme uitgaven werden bekostigd door de vrome offers van de geloovigen. Twee nipoti werden tot kardinaal benoemd; een van hen was een jonge man van twee en twintig jaar, Rodrigo Langol, de latere Paus Alexander VI. Een broeder van dezen veelbelovenden jongen man, Don Pietro, werd Hertog van Spoleto, Prefect van Rome en Gouverneur van den S. Angelo, en was een tijdlang vrijwel dictator van Rome. De brutaliteit en onbeschaamdheid van deze Spaansche Borgia, Catalani (Cataloniers, Spaansche huurlingen), zooals de burgers hen minachtend noemden, schijnt alles, wat Rome van triumfeerende Colonna of Orsini ondervonden had, overtroffen te hebben. Moord en roof, zegt een kroniekschrijver, Paolo da Ponte, kwamen dagelijks voor. Plotseling echter houdt dit alles op. Calixtus sterft en de geheele horde der Catalani slaat op de vlucht, heftig vervolgd door de Orsini, die vele paleizen der Borgia in den brand steken. Pietro ontkomt in een boot en bereikt Civitavecchia, waar hij aan malaria sterft.

Pius II hebben wij reeds ontmoet onder zijn oorspronkelijken naam van Aeneas Silvius, een afstammeling uit het doorluchtige geslacht der Piccolomini. Zijn leven was vroolijk en advontuurlijk geweest. Omstreeks 1431 trok hij de Alpen over en vertoefde meer dan twintig jaar te Bazel, vanwaar hij, meestal als particulier secretaris van een prelaat, vele streken van Duitschland en zelfs Schotland bezocht. Als secretaris hield hij op het Concilie van Bazel in zijn redevoeringen (dialoghi) de autoriteit van de Concilies hoog tegen het gezag van den Paus; hij steunde de Duitsche prelaten, die zich door Eugenius IV niet lieten wegsturen en den tegen-Paus Felix kozen. Daarna was hij in dienst bij den Weenschen Kanselier en kreeg zulk een invloed op Frederik II, die hem met den lauwerkrans vereerde, dat deze de partij van Eugenius koos, hetgeen hij zelf ook had gedaan, daar

222