is toegevoegd aan je favorieten.

Evenwicht en levensrichting

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

stateeren en van de werkelijkheid der positieve ervaring uit te gaan, dan eenige gissing te wagen omtrent hun eersten oorsprong. En het is daarom ook noodig er thans den nadruk op te leggen, dat men toch niet meene dat ik ook maar eenigszins in deze stukken de naieve vermetelheid zou hebben te streven naar het mijns inziens onbereikbare eener in zichzelf afgesloten verklaring der dingen. Mag dat voor sommigen door de beperking iets teleurstellends hebben door de behoefte aan een afgerond stelsel, met alle zwakte daaraan verbonden, — ik begeer bovenal als grondslag van onze levenshouding uit te gaan van de realiteit der verschijnselen, die wij om ons en m ons ervaren en daarin de bacht en de waarde van onze levenshouding te leggen. Wat die realiteit betreft, wij erkennen, dat het verhoudingen zijn, die ons beeld van de wereld samenstellen. Maar daardoor kijkt de mensch dan ook niet meer tegen de dingen aan maar weet, dat niet „dingen" het belangrijke zijn maar verhoudingen of betrekkingen; dat het wezen van „dingen" of „wezens" juist bestaat uit de verhoudingen, correlaties, die er binnen de omgrenzing, die wij een ding of wezen noemen, bestaan; dat de geest of de aard van dingen en wezens weer zich uit in hun betrekking tot elkaar en dus ook tot ons; dat gebeurtenissen verandering van verhoudingen zijn. Zoo is dat gansche wereldcomplex van ervaren verhoudingen de realiteit waarmee wij menschen te maken hebben, waarmee wij in alles hebben rekening te houden, waarvan wij zelf deel zijn, waarin wij geroepen zijn te arbeiden.

Daar, in die ervaringen óm ons en in ons, leeren wij kennen den grooten weg, dien wij hebben in te gaan. Uit die ervaring leeren wij de richting kennen waarheen een macht ons drijft óf waarheen het Allerhoogste ons trekt. Wij willen leven in den vollen stroom van die realiteit. Wij willen aan het ruischen van dien stroom beluisteren het lied der eeuwigheid ook al kennen

292