is toegevoegd aan uw favorieten.

Haar bekentenis

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

112

zijn drift, ze huiverde voor den toornigen blik van zijn oogen... en nu ze hem teruggevonden had, wilde ze hem niet meer missen. Zij voelde zich onmachtig om tegen haar groote liefde te strijden, al wist ze ook, dat ze een willoos speelgoed was in de handen van dezen man. Was het suggestie? Was het hypnose? Ach, ze wist het niet. Voor den zooveelsten keer bezweek ze weer voor de verzoeking en beloofde hem te komen. En in zijn gezelschap scheen het verdriet over haar moeder te verflauwen en verdwenen al haar goede voornemens weer, om voor haar vader alles te zijn... Voor haar bestond alleen Charles...

Ruim twee jaren waren er voorbijgegaan. Nancy van Veenhof was alleen op Boschhove achtergebleven, want sedert veertien dagen was freule Annette Heelst van Herkema overleden.

Nancy was steeds bij haar gebleven. Zij had zich in het onvermijdelijke geschikt, welke wenschen en behoeften er ook in haar hadden geleefd. Zij had freule Annette in haar kortstondige ziekte verzorgd, zooals zij indertijd tante Josiene ook had opgepast.

Na het sterven van tante Annette was zij echter uit haar evenwicht gerukt. Rustig en stil waren die paar jaren voorbijgegaan. Het snakken naar vrijheid had zij met energie weten te onderdrukken en wekte niet langer opstand in haar jong hart. De herinnering aan de kennismaking met Charles Borghaave was bijna geheel uitgewischt.

Nu stond ze alleen in de wereld. Ze was nu meerderjarig en rijk en het volle leven lag voor haar. Met haar gewezen voogd Jonkheer Heelst van Herkema besprak zij de geldelijke zaken, maar hij was norsch en onvriendelijk tegen haar. Ze begreep de reden wel; ze voelde zijn jaloersche woede, omdat de tantes haar Boschhove vermaakt en daarenboven aan haar, het arme nichtje een aanzienlijk fortuin hadden ach-