is toegevoegd aan uw favorieten.

Afrikaansche vulpenkrassen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

102

dit was mijnheer de landgraaf vèr te zoeken, en had bij aankomst van den Europeer de zorg over de leege „lugo" en de dito hut overgelaten aan een ziekelijk jongmensen van goeden huize. Naar z'n lange Mututsibeenen te oordeelen. Die magere scharminkel had veel mooie woorden, maar weinig goede gaven. Hij noemde me z'n koning, z'n grooten vriend, maar daar wordt je nu juist niet vet van.

„Sol di parole amico, non vale un fleo" (een vriend van woorden alleen is geen vijg waard) zeggen de Italianen, terwijl de Barundi's van oordeel zijn, dat „goeden dag" den buik niet vult.

En mijn dragers zien ook liever tien pakjes boonen en erwten met wat brandhout en kookpotten, dan honderden lieve woordjes.

We laten daarom de Kirundi-telegraaf-zonder-draad werken.

Die bestaat hierin, dat op de hoogste punten van een heuvel een man met al, wat z'n longen geven kunnen, aan het gillen en roepen gaat: „Komt vlug, helpt me, brengt eten, de Blanke is daar!

Dat was het telegram van dezen middag.

't Heeft geholpen. Langzaam maar zeker kwamen de pakjes eten binnen. Met centen en zout maakte ik me vrienden en hield de heeren vóór de hut wat tot gast Om wat te praten.

Maar och arme, wat ben ik m'n Kirundi toch verbazend kwijtgeraakt. Toen ik vóór twee jaar vertrok, dacht ik, nogal een heele baas aan 't worden te zijn.