is toegevoegd aan uw favorieten.

Sampie

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ACHTER DE SCHERMEN.

115

leven haar nog vreemd, maar het trok haar aan met onwederstaanbare kracht, 't Was thuis zoo saai. Zij was een mooi meisje, dat echter in haar geboorteplaats geen opgang maken en niet schitteren kon. Dan moest zij die grooie schoone wereld in! Toen was de heer Francke daar op de jaarmarkt met zijn tent gekomen, had zij zijn aandacht getrokken door haar groote belangstelling voor wat zij hier zag, had hij haar hier weten te spreken te krijgen, en het einde was, dat zij, tegen den wil harer ouders, met hem in het huwelijk trad, om van toen af aan „op de planken" te verschijnen.

Zij had een uitbundig succes gehad.

Hoeveel kransen en bloemstukken zij wel niet gekregen had — helaas, zij waren al lang verwelkt

Eten en drinken kon zij, wat haar hart begeerde; zich kleed en als zij maar verlangde, maar — haar hart was bij dit alles zoo vreeselijk onvoldaan gebleven en werd met den dag ongelukkiger. Haar man was over het algemeen heel goed voor haar. Niet teergevoelig, o neen, maar ook niet kwaad, als zij maar niet te veel „zeurde" zoo hij zei, over haar onbeteekenend leven, „zij zat nu eenmaal in dit Schuitje."

Soms dacht zij wel eens, dat ook hij zich niet op zijn gemak gevoelde en iets te verbergen had. Wat? Dat wist zij niet, maar hij kon ook oogenblikken hebben, waarin hij alles behalve gelukkig was, en met heel de wereld overhoop scheen te liggen. Meermalen had zij 's nachts gemerkt, wanneer hij meende dat zij sliep, hoe hij maar om en om woelde of zwaar zuchtte, net alsof een zwaar pak hem drukte. Eens had hij gezegd, zoo spoedig het kon, dit leven vaarwel te willen zeggen en rustig te gaan leven.

Daarom hield zij zich in het eind ook altijd maar stil en hoopte over niet te langen tijd dit zwervend en zondig leven vaarwel te kunnen zeggen, om zich elders rustig te