is toegevoegd aan uw favorieten.

Sampie

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

116

ACHTER DE SCHERMEN.

kunnen vestigen, en dan mocht God haar genadig zijn.

Door het eenvoudige verhaal van Sam nu, was opnieuw dat verlangen naar een ander leven bij haar opgewekt, en 't was haar, alsof zij zich nog eens geplaatst zag in haar ouderlijk huis.

Nóg hoorde zij de waarschuwingen haars vaders, en zag de tranen harer moeder, die beiden haar zochten te bewegen afstand van baar zondig voornemen te doen, maar zoowel het een als het ander had zij moedwillig in den wind geslagen. Weliswaar bleef de briefwisseling tusschen haar en het ouderlijk huis nog voortduren, maar toch miste deze die hartelijke en vriendelijke toon uit al het schrijven, die er tusschen ouders en kinderen behoorde te zijn. Nooit had zij haar vader en moeder weergezien. Haar broers en zusters, die allen een goede betrekking in de maatschappij gekregen hadden, schaamden zich voor haar, en wilden in het geheel geen gemeenschap met haar hebben. Vandaar dat zij vast besloten was, niet eerder in den kring harer familie terug te keeren, of het moest zijn om voor goed het kermisleven vaarwel te zeggen. Wel had haar dit alles strijd en tranen gekost, veel meer dan eenig mensch ooit wist of gewaar zou worden, maar zóó zag zij voor zich haar levensweg geteekend, en naar dat bestek hoopte zij hem ook tot het einde af te leggen. Wanneer dat echter komen zou?

„En denk jij dan werkelijk Sam, dat wij zulke slechte menschen zijn, en jou leven bij ons in zulk een groot gevaar is?" zegt zij tegen den knaap, als hij zijn verhaal geëindigd heeft.

„O neen Mevrouw, gij zijt allen heel goed voor mij, veel beter ais thuis, maar ik ben zoo bang dat het leven op de kermis verkeerd is."

Welnu, dat is immers ook haar overtuiging!

„Dus je wilt liever niet bij ons blijven, en weer terug naar je ouders?"