is toegevoegd aan uw favorieten.

Brord en Hanne

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zwaluwen begonnen te pieperen, ganzen snetterden en bij de buren klonk de dorschvlegel al.

Eindelijk, eindelijk, schuifelvoetstappen in 't zand. Heur nou... hij waar... neeë hij waar nie allènnig. Met verzeeuwd gezicht, verwaasd, glasachtig oog, tusschen de „Zuute", die doodsbleek en den Geitenboer die paarsrood zag, kwam ie ingestrompeld.

O, ze zat d'r eige te vernijpe om dieë twee nie op 'r vesje te tuffel). Ze bèfde en ze rilde da 'r tand khpperde op mekoare. D'r eige maar stillekes haauwe tot ze ewèg ware. Zonder 'n enkel woord hielp ze hem z'n kleeren afnemen uit z'n onzeker tastende handen, duwde hem zacht naar de bedstee, als ie telkens wankelde. Hij bracht hikkend, lallende geluiden uit. Met ver boven haré krachten gaande heffing, tilde ze hem wat op tot ie eindelijk lag... daar!... hè... nou waar veur 'n oogenblikske dieën angst toch opgehaauwe, nou waar ze dan toch uit dieën onzekerigheid. Hè, hij lag, daar; gijnder sloegen ze den vlégel al da 't klipte. Ze waar zoo muij, ach zoo muij en ze most oanvange in de plek van sloape, da waar wa anders. Ze riep Doca en zonder veel spreken haalden ze samen 't vee dat naar den kamp moest, ze maakten vuur aan, spoelden emmers, standen en roompotten die ze buiten ten onderst boven te drogen zetten. Onder 't zwaar geronk van Brord, aten ze hun brood met koffie, dan togen ze naar 't veld met tweeduizend koolplanten die gepoot moesten. Hè, ze kon 't nie uitstaan van Brord, die daar lag te ronkelen as 'n verreke, ze kreg 'nen afkeer van 'm en ze ha toch zoo me Hannekes van doen. „Ge zult ok nie veul gesloape hebbe van den nacht, gij ? neeë waar Hanne?"

„Nie veul! Kèk, heur wa 'n lage wijnd zet 'r nou toch op."

1) op 'r vesje te tuffe: 'n pak slaag te geven.

88