is toegevoegd aan uw favorieten.

De Clementis Alexandrini sententiis oeconomicis, socialibus, politicis

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

104

tantum castigationem, sed etiam in eorum emendationem et exemplum latas esse in 172,3 auctor innuit scribens: öxi öè xö vnóöeiy/ia aaxpQovl^ei avxixa pt]ol- „navovgyog iöwv xi(laqovnEvov novrjQov xqaxaiüg avxög naiöevexai," ènel „yevea oo<piag yófiog xvqLov" (Prov. 22, 3 sq.). fiéyiaxov óè xal xeXséxaxov dya&óv, 8xav nva êx xov xaxwg nqdxxeiv slg dqexiiv xe xal evTtqaylav fiexdyeiv dvvrjxal xig, Sjieq ö vó/iog èqyd^sxai.

Improborum vero iniquitatibus tantopere ingravescentibus, ut ne spes quidem emendationis relinquatur, lex, aliorum sollicitudine ducta, ne scilicet in eos quasi contactu morbus divulgetur, haec aegra recidendo membra reipublicae integritatem tueri conatur1).

Clementis igitur de jure poenae doctrina ad haec revocari potest:

1° Lex, ut praecepta ejus rite observentur, auctoritate utique et disciplina ornetur et instruatur oportet.

2° Hujus vero disciplinae finis duplex dicendus est. Lex enim puniendo non solum reum castigat sed alios quoque improbos a perdita vita ad virtutem reducere conatur.

3° In aliquibus rerum condicionibus auctor jus vitae et necis legi assignat2). Hisce igitur disputatis, statuere saltem licet, Clementis opera primaevorum Christianorum vitae publicae declinationem, quam vocant, non referre. Unde eam vulgarem et communem fuisse jure quis neget. Haec autem opinio etiam augebitur, cum ea quae de usu vitae publicae Clemens scripsit, breviter constringimus.

§ 2. De militia.

Quod ad quaestionem attinet, num Christianis stipendia facere liceat, Sacra Scriptura definitam solutionem non exhibet3).

*) 171,4 S yag vS/ios xydófievos rcöv v^tjxómv jiqós ftèv rtjv iïsooifleiar itaiSevei xal vjiayogevsi 10 jioiijréa etgysi zs ixaazov zwv afzagzijfidzwv, Sinas èjitzi&sls zoïs fieTQioig avzwv, ozav Sé ziva ovzms sxovza xaziSf] a>s aviazor SoxsTv slg ioxazov aSixlag éXavvovza, zózs ijSr) z&r akkcov xtjSófievog onwg av (tij Staatêelowvzat ngog avzov, maizeg fiégog zt zov jzavzog ocó/iazog anozéfiwv ovzoi nov z6v zoiovzov vyiéazaza anoxzslwvoi.

2) cfr. H. Bolkestein, Het dubbel karakter der Oude Geschiedenis, p. 22 sqq. ubi auctor Antiquorum de jure poenae doctrinam Platonis et Senecae verbis illustrans, eadem fere nobis tradit. Clemens igitur eorum sententiam prorsus transtulit.

8) clr. K. H. E. de Jong, Dienstweigering der eerste Christenen, p. 1—2; et A. Bigelmair, Die Beteiligung der Christen am öflenüichen Leben, p. 164 et 166.