Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

8

Hij bracht schertsend salueerend een hand aan zijn bruinwollen pet en keek lachend naar boven. „ Ik hap lentelucht!"

„Warm hé?.... riep ze terug „ik stik in m'n bont!" Hij knikte, liep langzaam om den vijver heen naar het huis.

Kitty's zonnig gezichtje werd ernstig. God, wat zag hij weer bleek en hoe koortsig stonden zijn oogen. Ze hoorde hem hoesten.

Zou Gideon dat nu goedkeuren? Altijd dat dweepen van die dokters met frissche lucht voor longlijders, hoe kouder hoe liever! Ze kon niet gelooven, dat dat goed was. Vandaag was het zacht, maar toch, iemand als Willem moest zich zóó in acht nemen. En juist door die milde temperatuur kwam je zoo licht in de verleiding om je bloot te stellen. Als hij nu nog eens flink beweging nam, maar daar was hij te zwak voor; al dien tijd, dat ze keek, had hij achter die ribesstruik gestaan.

Zou hij zoo vermoeid geweest zijn?

Ze fronste haar wenkbrauwen, wendde zich plotseling om en ging naar beneden.

Toen ze buiten trad, was Willem juist het huis genaderd.

„Ga je uit?"

Ze knikte.

„Mevrouw Verboom feliciteeren, die is jarig. Ik wacht op Gideon, die is nog even bij een patiënt."

Sluiten