is toegevoegd aan uw favorieten.

't Peerd van Troje

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

115

is van dat, wat ik me als eene ideale levensgezellin heb gedacht. Weet, dat ik voel aan het kloppen van mijn hart dat zij en ik, in zoo groote liefde voor elkander, voor altijd innig gelukkig zouden zijn. En Bolhuis, Uw toestemming niet alleen, maar Uwe zegen zult ge Uw Remke en mij niet onthouden.

Remke.

Vaoder, 't is aal 'n haile zet leden, dat wie zoo nuver en aoreg bie 'n aander zatten as nou; zoo, net of 't onweer west het en de zun weer begunt te schienen.

Aalbertje. Ik mag mie dai tied haost nait meer beugen, Kris. Bolhoes.

Hm.

Remke.

Ikke wel. 't Was dou jie en vaoder mie zoo geern plaogen deden mit 'n doomie. (Bolhoes kikt heur aan). Jao, vaoder, jao . . .

Bolhoes. Gain olie koien oet de sloot bollen, hur.

Remke.

Maor 't is toch zoo. Wat bin ik daor wel gloeiend om west op joe. Maor 'k wait nou wel dat jie 't goud mit mie veur haren, vaoder, hur. Hur, vaoder.

Bolhoes.

En doü wost 't nait waiten.

Remke.

Dou wos 'k ook nog nait beter . . . Maor nou . . . wol ik nog . . . zoo haile slim geern ... dat . . och . . (ze nemt heur buusdouk en begunt zachies te snokken).

Bolhoes.

Nait zoo traondereg hur! Dat was 'k vrouger ook nait wend van die. As zun schient den regent 't nait.

Aalbertje.

Wat scheelt die nou, mien wicht.