is toegevoegd aan uw favorieten.

De slotvrouwe van Westwoude

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

93

o ö ww" . .... uiwojv laving, uai 111,1 oviiaiciuc

in den omtrek, zoo zelfs, dat het geluid over het water door de gesloten vensters heendrong. Vóór haar stond, met een ladder op den schouder, een van de tuinknechts. De jonge man sprak ernstig naar het scheen; met de eene hand, die hij vrij had, gesticuleerde hij zelfs en het meisje lachte maar aldoor, en haar jong bovenlijf bewoog zich op en neer en schokte van ingehouden pret

De freule keek nadenkend naar dit tafereeltje, dat zich voor haar oogen afspeelde. Wat zouden zij opschrikken als ze wisten, dat ze vanuit het kasteel bespied werden! Heerlijk, zoo eens echt jong te zijn! Heerlijk, zoo van harte eens te kunnen lachen! Zij herinnerde zich niet dat ze ooit zoo gelachen had. Was ze wel ooit jong geweest? Kon je wel ooit jong zijn met al die zware, donkere meubelen om je heen, die bonte, onrustige gobelins aan de muren en al die zwijgende, ernstige mannen en vrouwen aan den wand ? Ze waren geklonken in harnassen of geperst in nauwe keurslijven, ze zwoegden onder stijve pruiken, of hadden hoogstaande, harde kragen om, die hun elke vroolijke, natuurlijke beweging beletten. Abdissen met bloedelooze gezichten en gevouwen handen en met oogen vol mystieke vroomheid. Zelfs haar moeder, wier beeltenis daar levensgroot hing en die nog niet zoo lang geleden geleefd had, keek van uit haar schilderij met zoo'n besliste uitdrukking de menschen aan, alsof ze zooeven een koninkrijk in twee gelijke deelen had moeten verdeelen. Het portret van haar vader hing er met dien droevigen trek op het gelaat, dien ze zelf altijd op zijn gezicht gezien had, maar hij was ook heel eenzaam geweest en zij, als zijn dochter, had hem nooit het gemis van zijn beminde vrouw kunnen vergoeden.

Kijk! Nu had de tuinknecht de ladder neergezet, het meiske had het op een loopen gezet, zoo hard zij kon. Hij nam zijn vracht weer oo. maar rieo haar

„GELUKKIG ZIIN".