Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

501

gerei had op het poppig bureautje van hém gekregen, en pende me bevende hand:

Donald.

Ik heb me bedacht, ik wil wéttig van je scheiden. Ik behoud het kind, en wil jou heelemaal laten aan de vrouw die je vrouw al geweest was voor je mij vroeg. En als zij dan ook gescheiden is, kun je haar voor de wet trouwen.

Greet.

Dit briefje sloot zij in een enveloppe. In haar onervarenheid dacht zij dat het zoo goed was. Nu zou het er wel van komen. Zij zou het briefje brengen naar het kantoor van den avoué, dien zij thans wist te wonen, die zou het Donald zenden, en Donald zou er wel met hem over correspondeeren.

Den volgenden dag bracht zij het weg, alleen. Zij wilde zooveel mogehjk alleen zijn, zij had er zulk een behoefte aan.

De avoué woonde rue Codot-de-Mauroy, een der zijstraten van den Boulevard de la Madeleine, en Greet nam de tram BoulogneMadeleine in Passy. Zij voelde zich te zielsmoede en te ellendig om te letten op den mooien weg dien de tram ging over Avenue Kléber, over de Place de 1'Etoile met den Are de Triomphe in het midden, het reusachtig plein, de ster van de twaalf prachtige Avenues, waar zij eens versteld van verrukking had gestaan aan den arm van Donald. Zij merkte even op hoe de wijde krans van boomen al sterk goudde van herfst. Toen wijdden haar gedachten zich weer aan Donald. Wat zou hij zeggen van dit briefje ? Hij zou er niet van sterven, hij zou vroolijk voortgaan te leven met zijn lieveling, die altijd zijn lieveling gewéést was. Hij zou zich verlustigen in haar prachtige toiletten, zooals hij er zich in de Rue Chernoviz ook altijd in verlustigd had. Wie weet waar zij nu samen liepen, heel chique allebei, en gearmd of dicht naast elkaar. Het was prachtig weer. Misschien zaten zij in Pavillon Royal in het Bois, en keken naar het meer met de zwanen in de verte.... hoe dikwijls had zij, Greet, daar niet met Donald gezeten.... misschien zaten zij in Pavillon d'Armenonville, buiten, in Pré Catelan, of autoden ze naar de Cascade, waar de op fooien beluste grooms en kellners altijd zoo onderdanig en bereidwillig waren voor auto- en eigen- rijtuig-menschen... Misschien.... O nee, Donald zou niet ^an dat briefje van haar,

Greet, stérven God — sterven — hij had altijd gezegd:

.Greet, ik zal eerder sterven dan jij.* Eens, toen in Brussel, was zij er nog zoo naar van geweest — Sterven als Donald nu stierf,

Sluiten