Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

10

zijn, om ons te onthouden. Maar dat zegt niet, dat gebruik op zichzelf op eenige wijze verkeerd zou zijn. Zoo kunnen we dus van te voren vaststellen, dat het mogelijk is, dat na onderzoek ons blijkt, dat het beter is ons niet bezig te houden met de dingen van het occulte leven, dat we om een of andere practische reden gaan zeggen: doe er niet aan mee; maar dat heeft geen andere reden in zulk een geval, dan alleen de practijk.

Nu is het bovendien licht te verstaan, dat we ook hier in aanraking komen met de mogelijkheid van overdrijving. Wanneer een arbeider een diepe put graaft kan hij best een goed werk doen. En wanneer hij zich daarbij flink inspant, dan is het ook zeer wel mogelijk, dat hij niets anders doet, dan hem geoorloofd is. Maar wanneer hij langer werkt, dan voor zijn gestel goed is, wanneer hij zijn lichaam zóó vermoeit, dat hij een tijdlang ziek wordt van overspanning, dan zondigt hij. Overdrijving schaadt. Maar is ook zonde voor God. Dat we bij het gebruik van lichaamskracht van grenzen moeten spreken, zal wel ieder toegeven. Maar nu ligt het voor de hand, dat bij het gebruik van geestelijke krachten eenzelfde eisch moet worden gesteld. En dat ook uit de soms geconstateerde overdrijving van het gebruik van geestelijke krachten, niet mag worden afgeleid, dat het gebruik op zichzelve zou schaden.

Hebben we zoo ons standpunt ten principiëele bepaald, dan volgt natuurlijk de vraag naar het wezen van wat we gewoonlijk occulte verschijnselen noemen. We hebben stilzwijgend een oogenblik verondersteld, dat we met werkelijke natuurlijke krachten te doen hadden, maar de vraag moet nu gedaan: is dat nu juist? Is hypnotisme, somnambulisme en dergelijke werkelijk iets, dat te noemen is onder de natuurlijke gaven van den mensch; of althans van vele menschén? Met andere woorden hebben we ten principiëele te doen met gaven Gods, of met duivelskunsten ?

Sluiten