Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

8

tot publiek. Als ik het wel heb, was het de beroemde kunstenaar Kainz, die op twee manieren speelde. In 't begin van zijn loopbaan legde hij geheel zijn wezen in het spel, dat daardoor élan kreeg, meesleepte. Op raad van den medicus moest hij zich daarin beperken, zijn zenuwen konden dat niet uithouden en daarom speelde hij doorgaans intellectualistisch, wat lang niet zoo vermoeiend was. Gaat het menig docent niet evenzoo.

En wat de opvoeding betreft? Nog niet lang geleden heeft de schouwburg eenigen tijd de rol van de kerk overgenomen; de kerken waren leeg en de schouwburgen vol. Het publiek beleefde hier zijn verheffende momenten en er zullen groote kunstenaars geweest zijn, want groote kunstenaars zijn groote menschen en groote menschen tegen wil en dank opvoeders, er zullen groote kunstenaars geweest zijn, die roeping gevoelden in hun beroep en evenals in de 18de eeuw het publiek door het tooneel wilden opvoeden. Waardoor werkt de kunstenaar? Hij ontroert b.v. het publiek, luj treft het in 't gevoel. De toeschouwer ziet den strijd, de worsteling van den held voor 't goede; hij ziet den misstap, dien de held begaat, waardoor hij in de •worsteling wordt gedreven en hij denkt zich in de plaats van dezen held; hij is de held, hij denkt zich handelend zoo, doet ook den misstap, want zoo iets zou hem ook gemakkelijk kunnen passeeren; hij lijdt met den held, strijdt met hem — maar gaat niet onder met hemi 't Was slechts spel: na 't schreien gaat de toeschouwer — dineeren. — Is het ook niet zoo in school? De docent vertelt de levensgeschiedenis van een held, hij wekt ontroering, eerbied door het woord; hierin staat hij ten achter bij den tooneelkunstenaar, die het woord, de actie en "de decoratie tot zijn be-

Sluiten