is toegevoegd aan uw favorieten.

De roman van een student

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

82

„O ja — dank je," zei zij afgetrokken, de bouquet orchideeën in haar hand beschermend voor onzachte aanraking. ,,Wil ik hem dragen?"

Hij nam de bloemen van haar over, hief ze veilig boven de menschenhoofden, en ging haar vóór naar 't einde der gang waar, bij de vestiaire der laatste loge, het stil was en verlaten.

Zij wond langzaam de sjaal los en gaf hem die met de zijden binocle-tasch.

„Voldoe ik nogal goed als kapstok?" vroeg hij, in zijn beste humeur, om den avond vol vreugd in 't verschiet.

Constance ontsloot den gesp aan haar hals, de bonte mantel gleed van haar bloote schouders.

„O hemel, Fred, het haakt — help me!"

Hij legde fluks wat zijn handen droegen op een stoel in den hoek, en probeerde den haak te ontwarren, die zich in de fijne kant op haar schouder had gehecht.

„Scheurt het?"

„Nee — wacht nou — sta even stil."

Bij zijn haastig pogen haar te bevrijden, beroerden zijn nerveuse vingers de blanke huid, die zacht en koel was als zijde, en de geur die,zoo dicht bij hem, van haar uitstroomde, joeg een heete bloedgolf naar zijn gebogen hoofd.

„Zoó — 't is al klaar."

Met den mantel over zijn arm stond hij een oogenblik als verdwaasd, zijn adem ging kort en snel.

Zij vouwde den saamgehouden sleep uit.

„Waar moet ik zijn?" vroeg ze, de oogen neerslaand, die ongemerkt gespied hadden naar zijn gezicht.

Hij opende de loge deur.

Een dof gegons van veel stemmen drong naar buiten, Fred liet Constance vóórgaan.