is toegevoegd aan uw favorieten.

De roman van een student

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

verwarde haren sprongen, naar zich toetrekkend en haar kussend, „wie had zoo iets kunnen denken!"

Walda schudde van Hegel de hand en wenschte hem geluk, terwijl hij wat heeschheid uit zijn stem moest wegkuchen, hij dacht aan den middag op de hei, toen hij Elze had gesproken van zijn liefde, en verwonderd vroeg hij zich af, of van hen allen hier, alleen hij een verlegen ontroering voelde bij dit verbond, dat twee menschen gesloten hadden voor het leven.

Want Mientje Visser vertelde vol stralende vroolijkheid aan Constance, dat zij best begrepen had waarom van Hegel haar in de theetent lokte, en Nico, die oplook als een kiespijnlijder na het trekken van den tand, deelde Walda mee, dat hij de volgende week zijn verloving publiek zou maken.

Fred voelde afgunst, hij dacht aan zijn moeders tegenstand, aan het mislukt bezoek bij Elze's vader en zijn vernedering, toen hij van den heer Hasselman de gevraagde toestemming niet verkreeg.

Anderen engageerden zich toch oók wel jong; wanneer , zijn verloving met Elze was toegestaan, dan — knaagden zijn gedachten — zou het met hem en Constance nooit zoover zijn gekomen.

En grif zijn schuld schuivend op het feit, dat, naar hij zich opdrong, oorzaak was van die schuld, voelde hij wat gebeurd was, van kleiner beteekenis.

„Fred is er stil van," merkte van Hegel lachend op.

„Hij is jaloersch," meende Mientje overmoedig, „omdat hij nog niet "

„Wat weet je ervan?" vond Conny schertsend, ,.of Fred al niet lang met een Utrechtsch meisje "

,Ja, wie weet," lachte het meisje op denzelfden toon,

109