is toegevoegd aan uw favorieten.

Doolhof

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hoe zou het hun berouwen, dat zij haar steeds verwaarloosd hadden.

Duidelijk beeldde Mien zich dit alles in, de minste kleinigheden vergat zij niet. Zij ging voor den spiegel staan, om te zien, hoe naar gelaat zou zijn, als zij gestorven neer zou liggen en de tranen kwamen haar in de oogen bij het uitwerken dezer fantasieën.

«Ja, zoo zou het gaan, dus zou het alles zijn en het zou Geert en Flip het leven breken, want zij zouden eeuwig met zich ronddragen het schrijnende leed, dat zij haar nimmer liefgehad, steeds verschopt hadden.

Maar als zij nadacht over het middel, waarmee zij het leven uit zou bannen, dan werd zij bang.

Vergif? Maar die hevige pijnen, die den dood dan vooraf gingen?

Neen, zij zou ze niet willen verdragen, hoe kort zij ook duurden.

Zij wond zich hoe langer hoe meer op, werd angstiger en angstiger.

O, die strijd, die iederen dood voorafgaat!

„Neen, neen, niet sterven," gilde zij dan uit en verviel in dof en doelloos peinzen. Zij trachtte geheel haar wezen in een slaap te brengen, die grondeloos diep was; aan mets, niets wilde zij denken. Maar haar wezen verzette zich en plotseling, zonder dat zij haar

115