is toegevoegd aan uw favorieten.

Verworpenen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

110

nemen, want ze was de vrouw van zijn chef, „de oude ezel" een werktuig in haar hand, en z'n betrekking, wat onafhankelijkheid en 't financieel gedeelte betrof, schitterend. Hij dwong zich tot 'n glimlach toen 't dienstmeisje de deur van den kleinen, in rozigen schemer gehulden salon voor hem openwierp. „Mevrouw!"

Mevrouw Rijckhardt, in 'n rose zijden blouse met veel wapperende crème kant, die haar over-gevulden boezem nog meer gelijkenis gaf met 'n onstuimig bewogen zee, rees op met 'n vlugheid, die in verband met haar gezetheid iets verbazingwekkends had, en Dürer merkte nijdig den hoogen blos op, die haar gevulde wangen overtoog. Ze had voor den kleinen, vergulden haard gezeten, met de theetafel naast zich, 'n snoezige, van kristal en zilver schitterende theetafel.

Toen mevrouw Rijckhardt achttien was, en nog onder 't dak van haar „pa", den rijken „exporteur van levende en geslachte varkens" vertoefde, had iemand haar eens gezegd, dat ze er aan de theetafel zoo bizonder lief uitzag. Sinds dien herinnerde niemand zich, haar ooit anders gezien te hebben dan