is toegevoegd aan uw favorieten.

Arme menschen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

volgde gedwee als onbewust van hetgeen er gebeurde; dat was zoo haar plicht!...

Daar zagen ze op den zolder een koppel; een jongen, nog schier een knaap, met een bejaarde vrouw...

Met een onderdrukten vloek begaf Charles zich met Mie naar beneden, over de versperde trap.

Charles zei:

« Denk maar niet, dat hier iemand op ons let: hier is elk zijn eigen meester. Hoe zou het anders kunnen gaan? Doch zij gerust we zullen verhuizen, als wij het een weinig beter hebben...»

Ze kwamen buiten, trokken het zakstraatje uit, en toen ze op de straat waren, hernam hij huichelend:

« Ja, 't is zoo beter voor de kinders.... »

Hij leidde haar naar een eenzamen hoek bij een witten hofmuur; en toen ze begreep wat hij begeerde trok ze zich achteruit, wild vast besloten; ze kreeg een slag op het hoofd.

Ze had hem vergeven; hij had bekend, dat hij niet wist, wat hij deed; hij zou alles weerom goed maken; nooit had hij een vinger

116