is toegevoegd aan uw favorieten.

Open zee

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

den stamelde welker beteekenis ik zelve niet geheel verstond.

Zij zat roerloos — ongebogen — toen ik naar haar opkeek schrok ik van haar gelaat; het weerspiegelde de gelukzaligheid der engelen .... En ik week, beschroomd, terug, ik voelde mij beven, opnieuw bekroop mij schaamte. Afkeer van mijzelf vervulde mij toen ik huiswaarts keerde. Ik kon mijn gevoelens niet ontleden maar een kwaad onbehagen leek tot in iederen droppel bloeds door te dringen. En droomverloren liep ik langs de donkere gracht tot een spotlach zich uit mijn keel wrong. Alleen een dwaas als ik kon immers zulke denkbeelden koesteren. Zij was mijn tante, bijkans als een moeder .... Twee eenzamen die elkaar troost brachten ....

Den volgenden morgen begaf ik mij opgewekt op stap. De mooiste cyclaam die ik vinden kon zocht ik uit en bracht haar Marianne; het ontstemde mij tot driftig wordens toe dat zij bij mijn binnenkomst verbleekte.

Dien avond nam ik Jozef Kregman mee naar het huis aan de gracht, de sparming brak en voor het eerst, na dagen, leek onze verhouding weer gaaf en dronk ik de blijdschap der oude vertrouwelijkheid als een kostelijke teug.

Zij hield zich lang staande maar haar gezondheid

86