is toegevoegd aan uw favorieten.

Getijden

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zoo goed zijn; de geruchten waren alweer tegengesproken; maar koopjes waren er toch te halen...

Op de brug nam Frans Drosman de tram, stond op het balkon met kennissen te praten, opgewekt, maar altijd correctberekenend wat hij zeide, zelfs waar hij een schijn van jovialiteit aannam.

In de zoogenaamde Witte Zaal met zijn schijn-vertoon van luxe en weelderigheid, zat Ernst Drosman aan een hoektafeltje de courant in te zien; hier en daar aan de andere tafeltjes, groepten wat etende menschen. en in de ruimte van de zaal galmden hunne stemmen hol op.

Frans trok rustig zijn jas uit, hing ze aan den kapstok, stapte toen langzaam naar Ernst, zijne oogen, met hun half verborgen blik, dwalend door de zaal, in onderzoek of hij bekenden ontdekte.

Ernst keek over zijn courant naar hem, ongeduldig om 't langzame doen van Frans; zonder opstaan stak hij zijne hand uit *, zei half fluisterend, maar toch met het timbre van een ruwen uitval: „Tabakken gaan weer de hoogte in."

Frans trok bijna onmerkbaar de schouders op, ging zitten, wenkte den kellner. „Wat zal je nemen?" vroeg hij aan Ernst, hem de menukaart voorhoudend.

Ernst, wat korzelig» wees op een vischschotel; en Frans bestelde,

„Sauternes?" vroeg hij, bestelde toen Ernst knikte.

Toen de kellner weg was. boog Frans iets over het tafeltje, vroeg half-luid: „Wat wil je daarmee zeggen? met die tabakken, bedoel ik."

„Ik had er in moeten zitten," driftte Ernst; ,,'t is jouw schuld, dat ik er uit ben!"

De kellner bracht borden, servetten en brood; Frans vouwde langzaam het servet uit, spreidde het op zijne knieën.

Ernst aanziende, trok hij zijne wenkbrauwen op. „Als je je over elk fonds, waar je niet in zit, op wilt winden, omdat 't de hoogte in gaat..."

„Ik was er toch in!"

„Wat bewijst dat? Ik heb je geraden, zooals ik 't best dacht." En plotseling, omdat de kellner aankwam, vroeg hij: „thuis alles goed?"

„Gelukkig wel! Lize heeft 't druk met die fancy-fair voor 't ziekenhuis. Ze moet er piano spelen ook. Ik geef de heele zaal versiering, ik laat er bloemen voor uit Nice komen, magnifique! Hij sprak druk voort, terwijl de kellner bediende,

Getijden 8

113