is toegevoegd aan uw favorieten.

Golgotha

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

83

met Loeka bezighouden en ten slotte deed hij haar een voorstel:

„Wil ik je het noodige geld geven, opdat je naar je vaderland kunt reizen?"

Het meisje schudde het hoofd.

„Het is een edele gedachte van U. Ik vrees echter, dat geld alleen niet voldoende is."

Voor zij het gezegd had, was het reeds in zijn brein opgekomen. Inderdaad, hoe kon een meisje in stilte wegreizen, alleen een schip zoeken en zonder geleide de wekenlange reis maken naar de Caucasische bergen, terwijl zij al dien tijd haar veiligheid moest toevertrouwen aan haar toevallig gezelschap. De verlegenheid deed Luter een verwensching slaken.

„Moge Jupiter dat priestergepeupel verderven!"

Deze opmerking was Loeka van geenerlei nut en zij verwachtte van den Romein een meer praktische oplossing.

„Indien het mogelijk was, dat de Procurator mij een vrijbrief gaf, voorzien van zijn zegel, dan zou ik een gemakkelijke reis maken."

„Ik heb er aan gedacht, kind, doch om in aanmerking te komen voor een dergelijke gunst, moet men in zijn oog iets beteekenen. Dit bezwaar is echter niet onoverkomelijk, een ander zou voor U kunnen vragen ..."

Loeka sprong op, zij hoopte eensklaps en vatte vreugdvol de hand van den soldaat. Zij geloofde in een felle vlaag van vreugde, dat de centurio haar den dienst zou willen bewijzen en smeekend blikten haar violette oogen hem in het gelaat. Cajus Luter zou op dit oogenblik het liefste, wat hij op de wereld bezat, gegeven hebben om aan haar verlangen te voldoen, de verlatenheid van dit meisje, dat in zijn oogen een bovenaardsche bekoorlijkheid bezat, ontroerde zijn ziel in de hoogste mate, doch grooter dan de aandoening was de tucht van zijn Romeinsche natuur en hij liet