is toegevoegd aan uw favorieten.

Liefdestragedie

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Il8 EEN LIEFDESTRAGEDIE.

— Kindre, wat is dat nou, suste moeder. Is 't nog niet treurig genogh, dat me zoo motte scharrele? Van dat je vader, olem wesjolem, dood is, loopt alles tege.

— La zij dan niet zoo 'n drukkie nebbe, zei Roosje weer.

— Is ie goed of niet. . ? Ik sappel voor haar en zij het de praa's ...

— Kibbel nou niet. ..! vermaande kortaf moeder, ga zitte en eet!! . ..

Ze schikten zich aan tafel, en zwegen alle drie. Een tijdje ging door 't kleine, grauwe vertrek geen ander gerucht als 't gekrakkel van de tanden en 't geslubber der lippen. Brood en koffie, ze gretigden 't vlot naar binnen. Ze luisterden ook naar de wind, die met groote druppels kletterde tegen de beslagen ramen aan, en dat maakte het nog stiller.

— 't Najaar begint vroeg, praatte moeder klagend, en ze zuchtte diep.

— Zegt u dat wel, zaagde Eva.

De kleine sprak niet, maar ze keek haar moeder en zuster aan met oogen van: nou ja, dat weten we toch wel, wat zijn jullie weer vervelend... geef maar liever nog een boterham!

— Waarom zitte we niet voor? vroeg