is toegevoegd aan uw favorieten.

go

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HOOFDSTUK VI. Troost.

Van de droeve dagen, die nu volgden, kon Lucie zich naderhand nooit een duidelijke voorstelling maken; het was haar eerste bitter verdriet en iets heel reëels en toch scheen alles vaag en onecht.

Haar dierbaar thuis, waar ze vijftien jaar lang gekoesterd en verwarmd was, leek nu zoo kil, zoo leeg, ofschoon er bijna aanhoudend bezoekers kwamen. Met haar móéder vormde zij bet middelpunt der belangstelling en toch had ze steeds het gevoel van er buiten gesloten te zijn.

Ze werd nu wel als groot behandeld, arme Lucie; haar rouwjurk was wel drie vingers langer dan haar overige rokken .... maar het was een aanleiding tot treurigheid, in plaats van tot vreugde.

Ze was nu niet meer Papa's kindje, doch