Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

4

hadden, in deze kamers vol traditie en oude gedachten. Door deze ruimten waren ze gegaan, hier hadden ze hun levens geleefd, hun vreugden genoten en hun smarten geweend, en ze waren heengegaan, héér eenzaam achterlatend. Dit huis was getuige geweest van al wat het leven haar gebracht had, 't had haar gezien als jonge vrouw, toen haar knappe man haar als z'n bruid naar den Aerdel gevoerd had. Hier hadden ze hun eerste gelukkige jaren gesleten, en hier had ook de oproerige stem geklonken van hun eenigst kind, dat in drift en onmin 't vaderlijk huis verlaten had. Nog zag ze zijn hooge gestalte daar bij den schoorsteen staan, driftige booze woorden toevoegend aan zijn vader, haar man, die ook toornig was. Harde dingen hadden er geklonken in de voorname stilte van 't groote vertrek, en al zwegen de twee, die ze elkaar in 't gezicht geslingerd hadden, reeds lang voor eeuwig, toch was 't de oude vrouw of ze er nog hingen, en wreed opklonken soms in de stilte van haar eenzame gedachten. Het had haar man geknakt dien avond dat de jongen was heengegaan, met verhit gemoed, voor rede noch verzoening vatbaar, heengegaan om in den vreemde 't Fransche zangeresje te huwen, dat hij liefhad, en dat z'n vader weigerde als zijn schoondochter en toekomstige vrouwe van den Aerdel te ontvangen. Hij had hem nooit weergezien. — De oude baron werd norsch en in zich zelf gekeerd, hij begroef zijn verdriet. Walters naam werd niet meer genoemd, hij kón er niet over spreken met haar die 't zelfde leed; als een gapende verwijding hing 't verdriet tusschen hen. Gasten kwamen

Sluiten